46. Πάνω στα ματωμένα της χείλια

«Αντίο, αγάπη μου.»

1000mg Απουσίας

sad-505857__340

Οι μέρες είναι εντάξει.

Ξυπνάει το πρωί, μεταβάλει επαρκώς την ρουτίνα της ώστε να είναι τόσο εκεί, όσο είναι αναγκαίο να είναι.

«Σοφία!»

Ξεθώριασε σταδιακά η πρώτη θλίψη. Τώρα μπορεί και αναπνέει, έστω, της αρκεί που μπορεί και αναπνέει.

«Σοφία!»

Δεν της έχει απομείνει ούτε μία μικρή τρύπα στον χρόνο να κρυφτεί, να μην ακούει για λίγα λεπτά. Κι αν καταφέρνει να συναντήσει κάπου τον εαυτό της, συνήθως τον κερνάει έναν καφέ, ποτέ όμως την ίδια ώρα, ποτέ σταθερά, τόσο άτακτα και σκόρπια που συχνά όταν προκύπτει η ευκαιρία, δεν τον βρίσκει στην θέση του για να τον φιλέψει και κάθεται μόνη της κοιτάζοντας το κενό μέχρι να περάσει ο χρόνος που της διατέθηκε και να επιστρέψει στην νέα τάξη πραγμάτων.

«Σοφία!»

Ξεσκονίζει τακτικά, πλένεται, σκουπίζει, μαγειρεύει, τρώει και χέζει, κοιμάται όσο μπορεί, αναπνέει κανονικά, καμία φορά καπνίζει στο μπαλκόνι, όταν της μιλούν απαντάει, χαμογελάει, διπλώνει τα σεντόνια, πλένει τα…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 851 επιπλέον λέξεις

Advertisements

45. Οι λέξεις

1000mg Απουσίας

Πολυαγαπημέν

Στο διάολο και οι προσφωνήσεις. Στο διάολο και οι λέξεις αγάπης, στο διάολο και οι τιμές και η τρυφερότητα και όλα, μ’ ακούς;

Όχι, φυσικά δεν μ’ ακούς, δεν θα μάθεις τίποτα από όσα σου γράφω γιατί ποτέ δεν μου έδωσες την ευκαιρία να τα πω, πήρες τις αποφάσεις σου, έκλεισες την πόρτα και εμένα με άφησες απ’ έξω, “για το καλό μου”.

Τι σκατά, νομίζεις, ξέρεις για το καλό μου;

Κάθομαι εδώ, ναι λίγα μέτρα μακριά, στο τραπέζι της κουζίνας και πίνω εκείνο το ημίγλυκο που έχει περισσέψει στο ψυγείο από το τελευταίο μας γεύμα. Τότε δεν ήπια, τώρα πίνω, έχει περάσει περισσότερο από μήνας, έχει ξινίσει εκεί μέσα τόσο καιρό αλλά το χρειάζομαι.

Πέρασαν και οι τρεις και μου είπαν να μην πιω, να μην κάνω βλακείες, “τι είναι σπουδαιότερο” μου είπαν να σκεφτώ. Στο διάολο, τους απάντησα και έφυγαν και οι τρεις.

Εσύ δεν φαίνεσαι πουθενά. Μέσα υπάρχει…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 845 επιπλέον λέξεις

44. Κακό αστείο

1000mg Απουσίας

Περπατάει στον διάδρομο. Δίπλα έχει τον Μηνά που μιλάει με κάθε άνθρωπο που βρίσκει στον δρόμο του με ευγένεια και επαγγελματισμό. Σε μερικές περιπτώσεις κατορθώνει ακόμα και να αστειευτεί με ένα χιούμορ που δεν γίνεται όχι μόνο κατανοητό, αλλά ούτε καν αντιληπτό από τον Πολύκαρπο. Κοιτάζει δεξιά και αριστερά όσο περπατάει, χάνει τον ρυθμό του και όλο γυρίζει το κεφάλι για να βεβαιωθεί πως ο Μηνάς είναι ακόμα εκεί. Εκείνος το καταλαβαίνει και ακουμπάει απαλά  το χέρι του στον ώμο.

«Είσαι εντάξει;»

«Ναι.»

«Τα έχω κανονίσει όλα στην εντέλεια, μην φοβάσαι τίποτα. Θα είμαι και εγώ μέσα.»

«Εντάξει.»

«Απλά να ξέρεις», του λέει και σταματάει το περπάτημα. «Είναι βαρύ το σχήμα. Δεν γινόταν διαφορετικά».

«Πόσα κιλά;» αστειεύεται και ζορίζει ένα γέλιο.

Ο Μηνάς χαμογελάει.

«Ας πούμε, ότι μετά, δεν θα έχεις πολύ όρεξη για αστεία. Όμως δεν κρατάει πολύ ώρα. Κανένα εικοσάλεπτο, μισή ώρα το πολύ. Μετά πάμε σπίτι, εντάξει;»

Δείτε την αρχική δημοσίευση 850 επιπλέον λέξεις

Γκαζές του 2018α

Τι απέγιναν τα «χημικά της Συρίας» και το «δηλητήριο του Πούτιν»; Σε απεργία πείνας Έλληνας θεατρικός συγγραφέας Αυτή είναι η πρώτη και μοναδική Αριστερή Κυβέρνηση που έχει βιώσει η χώρα Μπαντής: «Αρρώστια να νομίζεις ότι αγαπάς την πατρίδα σου μισώντας την πατρ Η σκοτεινή ιστορία του εμπρησμού του συνοικισμού Κάμπελ Surveillance video captures rescue of … Συνεχίστε να διαβάζετε Γκαζές του 2018α.

Exam Time

Noble state of mind

Bird On The Wire

This is a gratitude post. I’m a wrought with either anxiety or excitement. I work up at 5.30 am this morning, feeling like a child ready to go on holiday. I guess it was last nights revision and how our stress hormones affect us, they say the body reacts the same to stress or excitement. Its how we perceive the changes happening inside our body that is different.

I’m just about to further prepare for my biology exam. I have completed a mindfulness exercise of 3 minutes, especially for exams. My heart is beating and my stomach is restless. While I sat there, I just felt so honoured to be able to spend 4 years of my life getting to know the brain. As I sat there quietly, I thought back to my first time giving a relaxation meditation to a group of patients I have come to know well…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 164 επιπλέον λέξεις

In life we suffer. In suffering we live.

Το Ταξίδι…

Bird On The Wire

Today has been a strange day were a sudden flux of connections occurred. As in the previous post, I had just finished reading about Sandra a trauma cleaner from Sydney from Australia. She who turned her suffering into service. Serving those who suffered. Later today I was on the home page of Youtube and saw a video made by a woman called Claire Wineland. Claire lives with Cystic Fibrosis, she is also a public speaker and now the head of a charity that gives social support to other individuals who have Cystic Fibrosis. The core theme of both is suffering. What we make of it.

The key message from Claire is that life is not about being happy. Happiness is as she said a chemical reaction in the brain. The focus that we are to be proud of ourselves and know what we have to offer the world and to…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 405 επιπλέον λέξεις

Vulnerability and Connection

Bird On The Wire

I’ve just finished the book Trauma Cleaner by  Sarah Krasnostien. It is about Sandra, born a man, transformed into being a woman.  She suffered from youth through a family that did not give her the love she needed. She was shut out her of her home at a young age away from family life, let to peer through a window of family interaction she was not invited to partake in. This lead to the incredible story of prostitution, and loss through to love, connection and service to others.

A trauma cleaner in Australia will go to houses where suicide or death has taken place, but also to houses where people have given up. Often a trauma cleaner’s assist those who have taken to hoarding. Something is now seen as a mental illness. Hoarding occurs when a person is unable to let go of any of their possessions, such much so that the…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 526 επιπλέον λέξεις

Losing a Childs Voice

Bird On The Wire

I’ve recently read some old school reports from primary school and secondary school. My mother found them recently, weirdly enough near both of our birthdays.  I’ve wanted to add gaps in my knowledge that lead up to this diagnosis of a learning difference.

When I first started secondary school I received my one and only glowing report. Yet, apparently, there was a worry because I didn’t widen my circle of friends. I know what happened, I became friends with the outsider, the one everyone did not like, she didn’t have much money and she didn’t dress well.  Well, the point was I became an outsider, she was also a person that didn’t go to school much. Meaning I was alone most of the time. Thus, I was a social pariah. Added to that the fact we had no money, that everyone thought my family lived in a motor caravan, and…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.014 επιπλέον λέξεις

Different

Way to go, young lady!

Bird On The Wire

I was just reflecting on the fact that we know so little about ourselves about how our body or brain works on an individual level. Since studying psychology I have gained somewhat an insight into myself as well, it has to lead me to realize that people are so different and how I am is not typical of how others are.

Sometimes, it does make you feel quite distant from the world. You ask the question how will I make it in a world that requires everyone to be the same.

One day I want to be a professional and help people. I feel like something needs to happen in order for that to happen. Well a logical explanation would be is that I learn, I gain knowledge. But it is not as simple as that, in order to be in this world you have to be able to socially…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 662 επιπλέον λέξεις

Big Wide Space

Bird On The Wire

In a thought, the internet despite its hugeness is so limiting.  This is because there is nothing better than feeling the wideness of a mind, and the ability to create something physical. When we look at my laptop we look at only a tiny amount of space, and we focus on that tiny bit of information, it leads us, the search makes its own association, using its own memory.

How limited that space is. When we think and we walk and our mind is going at 50 miles an hour building experience, building memory creating action. That is infinite. Only does the outside world provide a large enough canvas and only through our real-life interactions with others do we make this experience even larger.  Do we really want machines that take away that power, that feeling, that energy? All our words on that tiny screen when really it could take over…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 116 επιπλέον λέξεις